هواپیمایی با طول بالهایی برابر با یک جت غولپیکر، اما وزنی به سبکی یک خودرو، قرار بود بدون نیاز به حتی یک قطره سوخت، آسمانها را فتح کند. اما همانطور که تاریخ هوانوردی بارها ثابت کرده است، فاصله میان یک ایده جسورانه و پایداری عملیاتی، اغلب با حوادثی غیرمنتظره پر میشود.
به گزارش خبرآنلاین، پروژه «سولار ایمپالس» تنها یک هواپیما نبود، بلکه یک آزمایشگاه پرنده بود. با این حال، گزارشهای فنی اخیر نشان میدهند که این پرنده خورشیدی در مسیر ثبت رکورد خود، با چالشهایی روبرو شد که فراتر از توان پیشرانشهای الکتریکی آن بود. مشکل اصلی نه در تابش خورشید، بلکه در مدیریت انرژی ذخیره شده نهفته بود.
در طولانیترین بخش سفر پرواز پنج شبانهروزی بر فراز اقیانوس آرام سیستمهای ذخیرهسازی انرژی هواپیما دچار بحران شدند. باتریهای لیتیوم پلیمری که در محفظههای عایقبندی شده قرار داشتند، به دلیل نرخ شارژ سریع و دمای بالای محیط، بیش از حد داغ شدند (Overheating). این یک پارادوکس مهندسی بود: عایقبندی که برای محافظت در برابر سرمای شدید شب طراحی شده بود، در طول روز مانع از خروج گرما شد و قلب تپنده هواپیما را پخت.
پاشنه آشیل هواپیمای غولپیکر
مهندسان برای دستیابی به پرواز خورشیدی، باید وزن را به حداقل میرساندند. نتیجه، سازهای از فیبر کربن بود که به طرز حیرتآوری سبک، اما به همان اندازه در برابر تلاطمهای جوی (Turbulence) بیدفاع بود.این هواپیما بیشتر شبیه به یک موجود زنده حساس بود تا یک ماشین جنگنده؛ هر جریان بادی میتوانست ساختار آن را به مرز فروپاشی برساند.
این حساسیت مفرط باعث شد که تیم عملیاتی نه بر اساس مقصد، بلکه بر اساس پیشبینیهای دقیق هواشناسی ثانیه به ثانیه حرکت کند. کوچکترین اشتباه در تخمین سرعت باد، میتوانست به یک فاجعه ساختاری منجر شود.
سقوط یا زمینگیر شدنهای پیدرپی «سولار ایمپالس» را نباید یک شکست مطلق پنداشت. در دنیای علم، هر شکست یک داده (Data) ارزشمند است. این پروژه محدودیتهای فعلی چگالی انرژی در باتریها را به جهان نشان داد.
تراژدی باتریها: در حالی که بنزین جت انرژی بسیار زیادی در وزن کم ارائه میدهد، باتریهای فعلی برای فراهم کردن همان قدرت، به وزنی معادل ده برابر نیاز دارند.
مدیریت حرارتی: درس بزرگ این حادثه، لزوم بازنگری در سیستمهای خنککننده فعال برای هواپیماهای الکتریکی بود.
پرواز پاک به بنبست رسیده است؟
برخلاف تیترهای جنجالی، ماجراجویی سولار ایمپالس پایانِ هوانوردی خورشیدی نیست، بلکه پایانِ دوران «سادگی» در این صنعت است. این حادثه به سرمایهگذاران و دانشمندان یادآوری کرد که برای جایگزینی سوختهای فسیلی در ارتفاع ۳۰ هزار پایی، ما به چیزی بیش از سلولهای خورشیدی نیاز داریم؛ ما به انقلابی در علم شیمی باتریها و متالورژی سازه نیازمندیم.
امروز، بقایای این پروژه در موزهها و آزمایشگاهها، نه به عنوان نماد شکست، بلکه به عنوان نقشه راهی برای نسل بعدی هواپیماهای بدون آلایندگی عمل میکنند. مسیر سبز آسمان، دشوارتر و پرهزینهتر از آن چیزی است که تصور میشد، اما سولار ایمپالس اولین کسی بود که جرات کرد هزینه این آگاهی را بپردازد.
منبع: پاپسای
۵۸۵۸
